Þetta er ekki einleikið, ég á bara ekki til orð. Ég er viss um að svona var þetta ekki áður en við fluttum út til DK. Maður var stoltur yfir því að vera íslendingur, svona hálfgerður víkingur.Fá að alast upp í landi þar sem geysað gátu sterkir vindar og harðir vetur. Vera fyrstur manna til að rjúka út til hjálpar mönnum í nauð, hvort sem var á hafi úti í stórhríð grimdarfrosti, glímandi við allt að 12 m ölduhæð í svarta mirkri eða arkandi snjó upp fyrir mitti í leit að einthverri rjúpnaskyttu einthverstaðar á hálendinu.Hálfgerði vikingurinn var bara stoltur af þessu þó að stundum hafi hann hugsað til þess hversu yndælt það væri að sitja á sólarströnd og finna sólarylinn gæla við hörundið. Í dag horfir þetta öðuruvísi við, ég er bara búin að fá mig full sattan á þessu veðurfari. Það er ekki á það treistandi að maður komist til vinnu á morgnanna og þarf því að taka með sér verkefnin heim til geta unnið heima, ef maður er svo lánsamur að komast til vinnu þá er óvíst hvenær maður kemst heim aftur. Ég hló mikið af því þegar að Ingi bróðir lýsti ferð sinni til Íslands fyrir 2 árum. Hann var að skríða á milli steina til að fjúka ekki og nota olnbogana til að fikra sig áfram því að ekki mátti hann sleppa húfuni þá fyki hún á haf út.

Við Jóna skruppum yfir í næsta hús í gærkvöldi og urðum að klæða okkur upp eins og verið væri að fara á fjöll, snjórin var það mikill að hann náði upp að gluggum, en núna í kvöld er bara best að halda sér inni. Snjóinn hefur rign í burt og rokið er það mikið að bílar eru farnir að fjúka út af reykjanesbrautinni. Þótt að veðrið hafi stundum verið slæmt þá held ég að það hafi ekki verið svona konstant áhlaup. Nema þetta sé bara aldurinn.

Hæ hæ, Jóna skellti sér bara til DK til að kíkja á vini og ættingja í Horsens. Mér skildist á Ingu að amman hafi eignað sér Gunnar Hólm og vilji varla leggja hann frá sér. Hann er farinn að blaðra svo mikið svo það er hellingu sem hann þarf að tjá sig við ömmu sína he he.

Annars er ég bara að drekkja mér í vinnu og hef þar af leiti ekki haft orku til að blogga á kvöldin, en vonandi læri ég að skipuleggja mig betur á nýja árinu.

Um síðustu helgi fengum við óvænta heimsókn, Helgi, þórunn og fj kíktu í heimsókn. Það var virkilega gamann að fá þau í heimsókn, og heyra hvað á daga þeirra hefur drifið. Ég var orðin hræddur um að hitta ekkert á þau áður en þau flyttu til Grænlands en þá voru þau bara að flytja dagin eftir komuna til okkar. Ný búin að skila af sér íbúðini í DK og svo bara beint til Grænlands. Maður spyr sig bara afhverju reinir maður ekki að lifa meira svona ævintíralegu lífi, það væri bara snild og skilur mikið eftir sig. Það væri frábært að skella sér til þeirra við tækifæri og kynnast aðeins Grænlandi. Það væri líka gaman að heimsækja Gunnar Svan og Ástlaugu og sjá hvernig Gunnari gengur að fljuga. Ég verð nú bara láta verða af því að hringja til þeirra ég hef ætlað mér það svo lengi.

 En vinnan kallar, bless að sinni

Já einingahús, hver er kosturinn við að byggja einingahús. Nú er eithvert æði fyrir einingahúsum hér á landi, mér hefur alltaf þótt bygging einingahús hér á landi óhagstæð vegna mikils álags frá vorri náttúru. En nátturulega getum við hagað seglum okkar eftir vindi og reist verkleg og trygg einingahús. Kostur einingahúsa er sá að fljótlegt er að reisa þau og fullklára eftir að þau eru komin upp. Þetta getur sparað tíma, fyrirhöfn og pening.

Aftur á móti þarf að athuga að ekki eru öll hús sem koma til með að vera ódír þótt þau séu byggð úr einingum og séu fljót reist. Hönnunarvinna sem lyggur á bakvið hönnun einingarhúsa er miklu meiri en hönnunar vinna sem lyggur á bakvið hús sem byggt er á hefðbundin hátt. Tildæmis getur oft reinst erfitt að ná nægum styrkleika í hús sem byggt er úr steyptum einingum, vegna þess að það eru að slitna í sundur á mörgum stöðum og tapar með því innspennu. Þá þarf ofta að nota dírar leiðir til þess að ná nægum styrk í húsið. Í dag eru flestar einingaverksmiðjur hér á landi að þróa sig áfram, sem þíðir að við eigum lángt í land þar til við getum státað okkur að góðum lausnum við gerð þessara húsa. þángað til er, og verður hönnun þeirra alltaf dír. Einnig ber að athuga að uppsettning þessara húsa er dír, tildæmis kostar hífing hverrar einingu fyrir sig á milli 70 til 100 þúsund kr.

Arkitektar taka litið sem ekkert tillit til þess hvort byggingin skuli vera byggð á hefðbundin hátt eða úr einingum. Ég leyfi mér að segja þetta því þannig lítur það út.Þeir halda kanski að þeir séu að því, en gera sér ekki grein fyrir hversu veiga lítil þessi hús eru miðað við þau hús sem byggð eru á hefðbundin hátt. Nefna má atriði eins og stóra glugga sem ná upp í loft þannig að engin burður er eftir undir loftaplötur, stórir gluggar í horn húsa þannig að ekkert er til að bera húsið uppi, engar burðarsúlur meiga sjást og svona mætti lengi telja. Áraun á byggingar eru tog og skerkraftar, lítið sem ekkert úrval af tengijárnum er að fá hjá einingaverksmiðjunum, sem geta móttekið þessa krafta. Þess vegna þarf tæknifræðingurinn að hanna mikið af þesskonar dóti jafnhliða með hönnun burðarvirki hússins. Þetta er vinna sem sést ekki út á við og gerir það að verkum að mörgum sést yfir hana. 

Það má ekki taka þessu þannig að ég sé á móti einingahúsum. Heldur vil ég benda á að athuga þarf vel áður en að hönnunar vinna hest, hvort að það borgi sig að byggja húsið úr einingum eða hvort byggja eigi húsið á hefðbundin hátt. Einnig verður fólk að vera uppvíst um það að hönnunartíminn er langur, fólk getur ekki ætlast til þess að það geti komið með teikningu arkitekts á verkfræðistofu í dag og sótt einingateikningar, burðarþolsteikningar og lagnateikningar eftir viku eða svo, eins og um hefðbundið hús væri að ræða.

Hæ, hæ nú liggur maður bara og hefur það notalegt í Horsens Ferðin gekk með ágætum vel. Á Kastrup flugvelli tók hann Hannibal minn á móti mér og röltum við um nýhöfn og cristianshöfn í blíðunni, síðan bauð Hannibal mér heim þar sem Hrafnhildur hafði galdrað fram dýrindis máltið. Alexander hefur stækkað helling frá því ég sá hann síðast og lék hann á alsoddi. Eydís átti að lenda á Kastrup kl 21.02 og var hugmyndin að við tækum lestina saman til Horsens. Þetta er smá ferðalag frá Hannibal og Hrafnhildi upp á kastrupflugvöll og gerði Hannibal allt sitt til að ég kæmist nú klakklaust alla leið. Hann stillti upp áætlun:´Ganga þennan stíg kl 20.00, taka þennan strætó, taka svo þessa lest, taka svo metroen á þessari stöð til lufthafnen, þá átti ég að vera komin til kastrup á sama tima og Eydís væri að lenda. stórkostleg áætlun. Nú afþví að ég er orðin afi þá fannst Hannibal öruggara að fylga mér að lestarstöðinni he he. Nú umleið og ég steig út úr metronum á Kastrup fékk ég sms frá Eydísi "ég er lent" ég keypti lestarmiða til Horsens, sótti töskuna mína úr geymslu og þegar að ég kom að móttökunni fyrir komufarþega  gekk Eydís í fangið á mér, síða hoppuðum við upp í lestina og brunuðum af stað til Horsens. Þetta var ekkert smá flott plan sem Hannibal hafði útbúið, allt gekk eins og planlagt var og áttum við að vera komin til Horsens kl 00.44. En viti menn éftir ca 1/2 tíma ferð stoppar lestin.einn enkel vagn hafði farið út af sporinu og ollið skemdum á teinunum. Ekki var hægt að halda áfram fyrr en búið var að fajrlæga vagninn og gera við teinana. á slæginu kl 00.44 (akkurat á þeim tíma sem við áttum að vera að koma til Horsena)þá gátum við haldið ferðinni áfram,við höfðum verið stopp í 2 tíma he he.svona getur þetta verið.

Það er ólýsanleg tilfinning að halda á litla prinsinum og leiða hugan að því að þetta sé litla barnabarnið mitt, barnið sem barnið mitt á og verð ég nú að sega frá því að er ég hélt á honum þá galdraði hann fram fyrsta brosið sitt. Í gær kom Annette Byskov hjúkrunarkona og skoði Gunnar litla bak og fyrir, hann hefur þyngst um 250 gr. Annette bað mikið vel að heilsa Hrafnhildi og Hannibal.

Þangað til næst bæbæ

Af því að ég er orðin afi finnst mér við hæfi, að líta um öksl á mína lífsfögru ævi. þá verður mér það ljóst að ég er galdramaður. Því að mínu mati eru galdrar það að kalla fram og skapa eithvað stórmagnað.Eins og tildæmis börnin sín. Sumir vilja meina að galdrar eigi sér bara stað þegar að ósýnileg öpl eru að verki.Það er reindar ekki ósýnilegt þó það sé ekki öllum sýnilegt þegar að hrært er í galdra seyðið, en stundum heldur maður sjálfur að ósýnileg öpl  séu að verki þegar að nýtt líf fæðist. Ég veit ekki hvort það sé vegna þess að aldurinn færist yfir mann, að maður metur lífið meira en maður gerði hér á yngri árum, vinirnir og fjölskyldan verða manni dírmætari. En allavega finnst mér lítil börn það dírmætasta sem hægt er að hugsa sér. Í gegnum ævina hef ég verið svo lánsamur að börn hafa laðast að mér, sennilega vegna þess að ég hef verið svo mikið barn í mér, enda hefur maður stundum fengið að heyra að maður sé stundum eins og smákrakki he he. En elsku þið haldið bara fast í barnið í sjálfum ykkur og hafið hugfast að maður hættir ekki að leika sér því maður er orðin gamall heldur verður maður gamall þegar maður hættir að leika sér.

Þangað  til næst bæ bæ

Já þá er komið að því, fæddur er Ingveldar sonur Hjálmarsson. Hann kom í heiminn kl 5.00 ( á dönskum tíma kl3 á íslenskum )í morgun 27.10.2007 og vóg hann 18 merkur og 54 cm. stór og stæðilegur. Jóna var viðstödd fæðinguna og sagði Ingu hafa staðið sig eins og hetju. Þau fóru fyrst upp á sjúkrahús kl 8 í gærkvöldi en þá var hún send heim og beðin að koma aftur seinna. Aftur fóru þau kl 12 en þessu lauk ekki fyrr en kl 5 og þá var hún Inga mín nú orðin ansi þreitt og Hjálmar líka því hann tók fullan þátt í þessu með henni.

Nú hugsar maður til þess þegar að Inga fæddist, hún lét líka hafa pínu fyrir sér er hún kom í heiminn. Jóna var gersamlega þurrausin allri orku loksins er litli kollurinn hennar birtist he he.

En nú þarf afi að koma sér í vinnuna, bless að sinni

Já þessu veltur maður fyrir sér í tíma og ótíma, af hverju skyldi einthver hugsa með sér, jú hún Inga mín var nefnilega skrifuð í dag. Annars tel ég mig nú vita nokkurnvegin hvenær stundin rennur upp svo ég er bara rólegur ennþá, en ekki er laust við að spenningurinn hreiðri um sig í skrokk verðandi afa. Jóna er skellti sér til danmerkur í gærmorgun og ætlar ekki að missa af neinu og foreldrar Hjálmars ætla líka að vera í nærheden, svo það er bara líf og fjör hjá tilvonandi foreldrum um þessar mundir.

Frá öðru er að segja, tilvonandi afi vildi nú láta athuga hjá sér heilsuna svo að litli snáðinn gæti nú sagt hvernig afi sinn hefði það, þegar hann væri spurður að því. Niðurstöður rannsókna voru á þá leið að blóðþrýstingur ér í  efrimörkum vegna lítillar hreyfingar og streitu en annað er í fullkomnu lagi. Svo nú er bara að hreyfa sig meira og muna eftir því að borða svona annað slægið allavega. Ég tók straks á þessu og er búinn að setja inn á prógrammið hlaupatíma alla daga kl 7 fyrsta hlaup var í dag. Barist var á móti vindi og úrhellisrigningu svo um munaði he he.

En þangað til næst bæ bæ

Hæ hæ,

Eydís var að tala um að ég mætti ekki hætta að blogga, hmmm þá verð ég að blogga eitthvað skemmtilegt hmmm.mmmm hvað ætti það nú að vera. Jú ég er svo heppinn að frænkur mínar tvær Sædís og Telma ætla að búa hjá mér í nokkra daga því að Sævar og Erla eru í útlandinu. Við Sædís vorum að spila saman á harmonikkunar áðan hún er hörku spilari og var að kenna mér pínu. Ef við höldum þessu áfram þá verð ég orðin snillingur eftir nokkra daga he he. Við vorum með matarboð í gær, Steina og Gunnar komu frá Akranesi og skópluðu í sig humar með okkur, mikið var hann nú ljúfengur mmmmmmmm.algert æði.

Nú svo fórum við Jóna í smá útilegu síðustu helgi.við leigðum okkur sumarbústað austur að Núpum, það var mjög kósí og skemmtilegt. Bara pínu kallt næturfrost he he. Það er dáltið skrítið eftir að maður er búin að búa í danmörku þá er maður ekki alveg að sætta sig við veturinn svona alveg strax, maður er bara ekki farinn að aðlagast þessu enn. Það er ljúft að hugsa til danmerkur, ó já. En af því að við erum að verða svo gömul, afi og amma bara he he þá erum við reindar á leið til danaveldis. Jóna er að fara 22 okt en við Eydís förum 4 nóv. Þá væri nú gamann að banka upp hjá Hannibal og Hrafnhildi í Köben áður en að haldið er af stað til Horsens. Svo langar mig líka að kíkja á hann Hartmann vin minn og Aine í Hirsal, ég verð nú að láta verða að því.

Bæ að sinni

Hæ ég verð nú að segja frá þessu. Þannig var að einn góður vinur okkar og samstarfsmaður minn Guðmundur frá Seftjörn Barðaströnd, skellti sér líka vestur í smölun um helgina. Þótt við værum að smala í sömu sveit þá hittumst við ekkert enda um mikið svæði að fara og mönnum skift niður á hinu ýmsu svæði. Að fara vestur er dáldið ferðalag, svona 6 til 7 tíma keyrsla fer eftir færð og veðri. Um helgina var leiðinda veður og mikið hvassviðri, það mikið að maður varð að hafa sig allan við til þess að halda bílnum á veginum og eftir svona langa keyrslu voru armarnir hálf þreitulegir. En sumir létu sér þó ekki muna um það og þannig var með Guðmund. Systir Guðmundar sem einnig er héðan að sunnan var líka fyrir vestan að smala og á Sunnudeginum var Guðmundur eithvað að þvælast á bíl systur sinnar, svona eins og gerist, það er verið að skjóttast eitt og annað svona í hita leiksins. Nú svo eftir smölunina fer fólk að koma sér heim. Guðmundur fer suður á undan systursinni en viti menn, loksins er Guðmundur er komin heim þreittur og slæftur eftir erfiða smalamensku, langan og þreitulega keyrslu suður, þá verður hann var við það að lyklarnir af bíl systur hans eru í vasa hans. Það var ekkert annað en það að Guðmundur varð að þeysast aftur vestur með lyklana til systur sinnar svo hún kæmist heim á bílnum á mánudag. 

Neiðarlegt tilvik þetta en gífurlegur dugnaður í Guðmundi að rjúka aftur vestur og mikið held ég að systir hans megi nú vera ánægð með bróður sinn.

Hæ, hæ elskurnar

þá er komið að því að blogga smá. dagarnir fram að þessu hafa verið svona ósköp venjulegir og ekkert sérstakt að ske, nema bara í vinnunni en það nenna nú fæstir að lesa um það.

En við Jóna skelltum okkur vestur í smölun um helgina sem var að líða. Farið var af stað snemma föstudagsmorgunn og stefnan tekin á Stykkishólm því við nenntum ekki að keyra alla leið. Planið var að skilja bílinn eftir þar og Kobbi ætlaði svo að sækja okkur á Brjánslæk.Á síðust stundu ákváðum við þó að taka bílinn með yfir ef veðrið skyldi versna það mikið á sunnudeginum að báturinn færi ekki. Í stykkilshólmi hittum við bræðurna Garða og Jakop Inga, þeir ætluðu að smala með okkur og fyldgdumst við að. Ferðin yfir Breiðafjörðin gekk með ágætum, reindar var snarvitlaust veður og báturinn lét ylla, meira að segja Jóna sem aldrei verður sjóveik varð hálfslöpp en ég sem alltaf verð drullu sjóveikur við minnstu veltu fann ekki fyrir sjóveiki hmm skrítið en satt. Þetta fannst mér ekki boða gott. Þegar að komið var að Brjánslæk ókum við frá borði og sáum hvar Kobbi beið okkar við landganginn í kulda og roki, þar hélt hann sér í rekkverk landgangsinns svo hann fyki ekki á haf út og beið okkar.við veifuðum honum og ókum brott. Það þarf nú aldrei að spyrja um móttökurnar þegar að komið er til teingdar foreldra minna, þar beið okkar á borðum slíkar veitingar að borð svignuðu undan kræsingunum og þannig var högum háttað alla helgina. Seinna um kvöldið kom restin af smalafólkinu að sunnan, það voru bræðurnir Jonni og Sigurvin, síðan komu feðgarnir Nonni og Fannar. Morgunn dagurinn var skipulagður og farið var snemma til svefns.

Á laugardagsmorgun fór fyrsta hollið inneftir, það voru Kobbi, Nonni, Fannar og Garðar. Þeir ætluðu að reka féð úr dalnum. Við Jóna fórum næst á eftir þeim og var okkur skipað það mikla hlutverk að fara upp á brún og standa fyrir fénu þar. Um morguninn hafði ég vaknaði hálf skrítinn, var með svima, flökurleika  og hálf listarlaus, en ákvað að reina hrista þetta af mér og tók með mér nesti ef listin kæmi seinna. Ferðin upp á brún gekk seint enda upp mikinn bratta að fara, þegar að við vorum rétt hálfnuð upp á hæðstu tinda var Jóna orðin það þreitt að hún orkaði varla meira. Ég sagði henni bara að standa fyrir fénu þar sem hún var. Þarna voru nokkrar skjátur að bíta í rálegheitum. Ofar í hlíðinni sá ég fleira fé svo ég ákvað að fara upp á topp og athuga með fé þar, síðan ætlaði ég að reka niður féð sem þarna var og við Jóna skyldum svo pota því niður saman við féð sem Kobbi kæmi með úr dalnum ásamt Nonna ,Fannari og Garðari (ég kalla þá bara strákarnir í dalnum9. Við Jóna stilltum saman talstöðvarnar og ég arkaði af stað. eftir því sem ofar dróg varð ég var við fleira fé og taldi um 30 kindur á þessu svæði, Oft eða allavega stundu fæ ég góðar hugmyndir en einthverrar hluta vegna á ég verra með að framkvæma þær. Ein hugmyndin var sú að taka smölunina upp á vídeó, en að sjálfsögðu gleymdi ég vélinni í bílnum. En það var ekkert við því að gera, ég valdi mér uppleið og hálf skreið upp lausa skriðuna upp á sillu þar sem ummerki voru um fé, ég potaði mér upp á topp og skimaði eftir fleira fé en ekkert var þarna uppi nema hífandi rok og snjóhríð svo að varla sást út úr augum, mér datt í hug að taka stein í fangið svo ég fyki ekki en lét það vera, því flökurleikinn jóks ef ég reindi eithvað að beygja mig niður. Ég var komin það lángt frá Jónu að ekkert sást til hennar þá reindi ég að kalla til hennar í talstöðinni en hún svaraði ekki. Fyrir neðan mig var dáldið fé og í stöllunum lá hópur í skjóli á bakvið stora steina, ég vissi að strákarnir í dalnum myndu ekki sjá þær og velti ég því fyrir mér hvort ég ætti að bía þar til ég sæji til þeirra, reka þá féð niður eða hvort ég ætti að reka það niður og í átt að jónu eins og fyrst var planað en sú áhætta var alltaf fyrir hendi að féð færi inn dalinn en ekki út úr honum, þá myndi ég missa þær út úr höndunum, nema ef strákarnir úr dalnum kæmu á móti þeim en ég vissi ekkert hvar þeir voru svo ég reindi að kalla til þeirra um talstöðina. Ekkert svar kom svo ég hugsaði með mér að best væri að koma þessu fé niður það væri varla lángt í strákana. Þetta var það bratt niður að ég efaðist um að missa féð upp aftur. En viti menn þegar að hópurinn var kominn niður hálfa hlíðina þar sem fínt var að bíða með hann þar til sæjist til strákanna úr dalnum, þá strunsar nokkrar kindur inn dalinn oooo þetta mátti ekki ske. Í því sé ég fleira fé koma innan úr dalnum þessir hópar mætast og ákveða að leika á mig og rjúka beint upp fjallið. ónei ónei ekki aftur upp hugsaði ég og stökk af stað upp aftur. Þótt að viljinn væri fyrir hendi þá voru lappirnar tregar en ég náði að stöðva þær, Þarna er stórgrítt og erfitt yfir að fara, til að snúa fénu við átti ég tvo kosti, einn var að læðast í skriðunum sjánlegur og reina stikkja þær ekki og komast þannnig fyrir þær eða að far allaleið upp á topp aftur og komast fyrir féð án þess að það sæji mig. Nú reini ég aftur að kalla til strákanna í dalnum til að fá staðsettningu þeirra og kynna þeim stöðuna. Talstövar sambandið var mjög slæmt Kobbi svarar en erfitt er að ná orðaskilum, en mér heyrist hann segja "eins og reaun var á" að ég skuli bara koma niður. Nei það gat ég ekki þarna voru 15 til 20 kindur sem ég var að reina komast fyrir og annað eins var kyrrt þar sem ég hafði rekið hitt féð niður, ásamt því sem Jona var með hjá sér.Þessu fé skyldi ég nú koma heim. Ég leit upp á toppinn en heyrði lappirnar segja nei ekki þessa leiðina svo ég læddist í skriðunni fyrir ofanféð, það stóð kyrrt og fylgdist grant með hverri hreyfingu minni. Til að komast alveg fyrir féð varð ég nú að klöngrast niður stórgríti, á meðan á því stóð sá ég ekkert til þeirra, en þegar að ég var komið fyrir þær og kominn þangað sem þær voru, þá höfðu þær snúið við og voru komnar þar sem ég hafði rekið hitt féð niður áður og voru á hraðri ferð upp. Það fé sem ekki rauk upp rak ég niður á leið og vonaði að strákunum í dalnum tækju þær "sem og þeir gerðu" en verst var að vita ekki hvar þeir voru og skrítið fannst mér að ég skyldi ekkert sjá til þeirra eftir allan þennan tíma. En ég rauk svo upp á topp aftur á eftir fénu sem upp fór, nokkrar urðu eftir í hlíðinni í grasbala og virtust bara rólegar, ég skyldi þær eftir og hélt áfram upp á eftir hinum,nokkrum sinnum komst ég fyrir þær en þær létu ekki segjast og ruku bara beint upp skriðurnar, ég gat ekki annað en dáðst af þessari hörku í þeim, en áfram hélt ég. skjáturnar voru á undan mér upp toppinn því lappirnar voru hreynlega hættar að nenna hreyfa sig. þetta var svo bratt. Þegar ég loksins náði toppnum þá sá ég þær á hraðri ferð inn fjósadalinn og hverfa upp í klettanna þar. ég var gjörsamlega orðin örmagna eftir þennan eltingarleik, og svo er ég líka svo lofthræddur að ég þorði bara ekki á eftirþeim í klettana og sillurnar svo ég lét þær eiga sig, það var súrt. Ég tölti niður á leið aftur það er seinfarið, ég tók saman féð sem þar var eftir og rak það niður á við, nokkrumsinnum reindi ég að kalla á Jónu og strákana í dalnum en fékk ekkert svar og aldrei sá ég til þeirra, En stæðsti hlutinn af fénu sem ég geymdi þarna niðri var farið og ég hugsaði með mér að jóna hefði rekið það niður og kanski hefðu strákarnir í dalnum komið á meðan að ég var þarna uppi og tekið það með henni niður. En samt var skrítið að þeir hefðu þá skilið hitt féð eftir nema þeir hefðu ekki farið nógu hátt upp í fjallið til að sjá það "sem raun var á" Á leið minni niður með féð tapaði ég stórum hluta þess aftur inn dalinn og orkaði ekki að komast fyrir það nema einusinni en tapaði því svo aftur. Ég lét það eiga sig og komst heim með aðeins þrjár snarvitlausar rollur. Það hefði ekki tekist hefði Fannar ekki verið kominn á móti mér því ég misti þessar þrjár aftur, þær ætluðu að rjúka inn dalinn en þá var Fannar komin og komst fyrir þær.

Allir voru löngu komnir heim, fólk var farið að undrast um mig og farið að leita. Það sást svo til mín þegar ég var að koma út dalinn með þessar 3 rollur sem eftir voru. Þá kom liðið á móts við mig sem betur fer annars hefði ég komið tómhentur eftir allan þennan ektingarleik. Ég var alveg búin að vera og glorhungraður orðin, enda löngu búin með nestið mitt. Elskuleg teingdamamma var nú fljót að finna til mat handa mér, dásamlegt hangiket.mmmm.

Á sunnudagsmorgun var svo haldið áfram smalamennsku og þá rekið úr lálendinu. Ekki var ég laus við flökurleikan og svimaköstin en listin var ágæt. hvassviðrið var það mikið að varla var stætt á lálendi og kuldinn lét ekki á sér standa. Nú var allt tekið upp á videó, gamann var að sjá féð streyma inn réttina, menn sorteruðu sitt fé í dilka og komu til síns heima. Myndatakan var svona og svona dáldið skrikkjótt því rokið var svo mikið þá svo að reint væri að stiðjast við fasta hluti eins og staura, steina og kletta.

Einnig var rekið úr girðingunni og inn í hús, að sjálfsögðu allt tekið upp. það er fátt sem jafnast við svona myndir, alltaf er gamann að rifja þessa atburði upp og sjá hverjir voru viðstaddir. þarna voru tildæmis bræðurnir Sigurvin, Jónas og Páll. Stórkostlegt.

Veðrið var það vitlaust að flóabáturinn fór ekki á Sunnudeginum, við ókum af stað eftir smölun sunnudagsins. Við sunnan mennfórum í samfloti suður og komið var sein heim á sunnudagskvöld eftir langa og erfiða keyrslu vegna veðurhamsins.

Nú er mánudagsmorgun og ég sit heima vegna veikinda, Flensan var ákveðin í að leggja mig í rúmmið, þetta er kanski bara riðuveiki sem ég hef fengið, allavega er ég ekki eins og ég vil vera, ég riða svo mikið. En ég læt smalamennsku ver í dag og ætti að vera orðin góður á morgun. Eins og ég sagði í fyrstu þá hefði ég heldur viljað verða sjóveikur en að fá þennan óþvera yfir mig. Eitt er það enn sem vert er að minnast á og er miður gott. Haustlitirnir eru oft fallegir og úr því að myndavélin var nú með í för þá var ekkert til fyristöðu að mynda haustið, Ég tók smá skot er við lögðum af stað og henti síðan vélinni í aftursætið á bílnum, síðan var ekið suður. Í morgunn er ég ætlaði að sjá afrakstur myndatökunnar þá hafði ég tekið yfir smalamennskuna og á myndbandsspólunni var bara klukkutíma mynd af aftursætinu í bílnum.

Bæ, bæ

Hæ já vá hvað er langt síðan ég bloggaði síðast, en hér kemur lítilræði frá gólfferðinni góðu he he. Það var ósköp yndælt að koma í góða veðrið í Sverge, það minnti mig á öll góða veðrið í Dk. Mótökurnar voru stórkostlegar, okkur var boðið uppá heimalagaðan veislu mat alladaga, það er ekki bara Ingi sem er svona góður í matseldinni, Pia gefur honum ekkert eftir á því sviði. Við komum til Sverge um hádegi mivikudags og vorum byrjaðir að spila um tvöleitið á litlum 9 holu velli. Spilið þann daginn var svona la la En eitt besta tilþrif ferðarinnar átti sér stað þá. Pabbi stillir sér á teig og undir býr skot, brautin er par 4 nokkuð bein og þakin trjám á sitthvora hlið, þannig eru allar brautirnar. Vinstra megin á þessari braut var stálgirðing, 2 m há og náði eithvað fram með brautinni. Einbeittur á svip lætur pabbi höggið ríða af og sér hann boltan fyrir sér þjóta þráðbeint með brautinni og rúlla langleiðina að gríni En viti menn boltinn lendir í einum girðingarstaurnum og kemur á blússandi siklingu til baka og stefnir á okkur rétt stríkur pabba lendir á borðbrún tréborðs sem var á milli mín og Sævars, skýst frá borðinu og nánast beint upp í loftið, ég greip um höfuðið Sævar skreið undir borðið og Ingi lá í grasinu ov veltist um af hlátri, boltinn kom niður rétt við Inga og staðnæmdist ca þremur metrum fyrir aftan pabba Það var spilað frá morgni og fram á kvöld alla daga 27 til 2x 18 holur. Við reindum okkur á 3 völlum og sá völlur sem stóð uppúr var völlurinn hennar Aniku heimsmeistara kvenna í gólfi. Þvílíkur völlur, hann var alveg frábær stórkostlegar brautir, meiriháttar fallegur og grínin eins og parketgólf Spilað var Texas skrambul og holukepni. Við Ingi unnum Texas skrabulið með 2 höggum en holukepnin fór þannig að pabbi sigraði síðan kom Ingi rétt á hæla honum næstur var ég og svo rak Sævar restina, en þess er að geta að spilið var mjög jafmt. Þetta var alveg frábært og fátt sem jasfnas á við að standa á teignum virða fyrir sér brautina og þeyta fallegum bolta á stað. Enda er búið að ákveða næstu ferð sem verður farinnum mánaðar mótin juli águst 2008 og haldin verðu á Gotlandi, þar fáum við heilan búgarð útaf fyrir okkur sem við getum dvalið á og þá koma konurnar með 

Það var gamann að koma til vinnu aftur og fást við ný verkefni. Núna erum við Sævar að taka til á lóðunum okkar og bílskúrunum. Ég leigði bara ruslagám undir þetta drasl og get kanski hent einthverju úr fjósinu og hlöðunni líka.

En þangað til næst elskurna bæ bæ 

Vá það er ekkert smá gamann að fá myndir af litla bumbu búanum reglulega Barnið er alltaf að stækka og er mikið á hreyfingu. Við Jóna fengum í dag senda nýja mynd þar sem barnið sést ótrúlega vel, þvílík tækni að geta myndað barn í móðurkviði svona vel. Þakka þér fyrir Inga mín það er æðislegt að fá að fylgjast svona með ykkur.

Grétar Páll og Hildur gengu í það heilaga á Laugardaginn síðastliðinn, við Jóna vorum svo lánsöm að fá að samgleðjast þeim. Þetta var stórkostleg veisla og brúðarparið var og er stórglæsilegt. Ég held að þau eigi mjög vel samann, það er einmitt svo gamann. Nú eru þau á fullu að undirbúa sig fyrir fluttninginn til Sverge. Þetta á eftir að verða eftirminnilegur og skemmtilegur tími hjá þeim, það er bara spurning um hvort þau verði bara ekki lengur en 2 ár, þegar þau átta sig á hversu gott er að vera þarna úti . En ég vona að Grétar komi sem fyrst aftur því hann er stórkostlegur starfskraftur.

Við vorum með smá gólfævingu í dag og spiluðum 18 holur á Sandgerðis vellinum í besta veðri sem komið hefur í sumar fram að þessu. Það var bara logn, sól og smá hiti. Skorið hjá okkur fyrri 9 var þannig að ef við sínum slíka takta í Sverge verður okkur örugglega vikið af vellinum. En seinni 9 voru mun skárri og var skorið í kringum 46 högg Já Ingi minn þú mátt bara fara að vara þig he he. Ómar á Borg spilaði með okkur seinni hringinn og kenndi mér stórkostlega tækni til að vibba, svo nú er mér allir vegir færir

Ég er að grilla og þargf að þjóta og huga að matnum. Þangað til næst bæ bæ 

Viti menn nú er bara búið að vera logn í dag og rigning, en það er bara gott því Aspirnar mínar ljóma af gleði, veifa til mín greinunum til að sýna mér nýblöðungana sem eru að spretta fram og í tilefni þess senda þær frá sér angann af sem þeim einum er lagið YNDISLEGT Ég verð að far að slá blettinn aftur hann er að verða ansi loðinn, ég geri það á fimmdudaginn ef ég verð svo heppinn að eiga frí þá. Svo verð ég að fara að laga hjá mér útihurðina hún er alveg að hrynja í sundur, ég tími ekki að kaupa nýja alveg straks.

Jóna vinnur hörðum höndum í gróðurstöðinni, enda er þetta orðið geysimikið fyritæki hjá henni systurminni. Gróðurhúsið sem bygggt var í fyrra er þegar orðið of lítið fyrir alla þessa framleiðslu sem hún er með. Hún hefur komið upp svo harðgerðum stofnum að það er mikil eftirspurn alstaðar að af landinu. Það kom tildæmis einn í gærkvöldi frá Bolungarvík allaleið hingað suður til þess að versla af henni tré. Svo er hún búin að fá mjðg góða dóma frá helstu garðyrkjufræðingum landsins, ekkert smá æðislegt það.

Það styttist í gólfferðina til Sverge, við tókum æfingu á vellinum þorlákshöfn á sunnudaginn. Þar átti pabbi stórkostleg tilþrif, hann spilað eina brautina á fugli. Hann átti bolta í röffi vel fyrir utan grín en gerði sér lítið fyrir og setti hann ofaní með góðu vippi. Það er enginn smá heiður að fá að spila með svona mönnum he he.

E n þangað til næst bæ bæ

Hæ, ég er kominn með mótórhjóla dellu. Ég var að prófa hjólið hans Bjarna í dag og er staðráðin í að fá mér hjól þegar að ég verð örlítið ríkari en ég er í dag he he. Þá getum við feðgarnir farið að hjkóla samann, það verður gamann. Ekki þorði ég að vera með einthverja sýndarmennsku því þetta hjól býr yfir miklumeiri krafti en ég ræð við, en samt þæjilegra en tvígengishjólið.

Nú það var starfsmannapartí um helgina, þar mættu starfsmenn ásamt mökum. Þar var grillað, drukkið og notið góðrar stundar í góðravina hópi. Alger snild bara. Annars var ég bara að vinna að mestu leiti yfir helgina, bæði á stofunni og svo smá smíða vinna á sunnudaginn.

En þangað til næst bæ bæ.

Þetta er nú meiri hamingjan að vinna svona vinnu, maður vinnur mun minna en maður gerði í skólanum og er að fá mun hærri laun á mánuðu en námslánin hljóðuðu upppá fyrir önnina.he he tóm hamingja. Áðal mælinga maðurinn okkar er búin að vera í fríi, svo ég hef verið sendur dáldið í mælingar núna síðustu daga. Hér er ekki mælt með Alstöðinni heldur bara með GPS tæki, þó er þetta tæki nokkuð frábrugðið því sem við vorum með í skólanum. En stór gott tæki.

Ég tók eftir því í dag að knúpar eru komnir vel á stað á öspunum mínum, hitastigið hefur hækkað aðeins og alltaf rignir svo trén verða ekki lengi að breiða úr sér og skarta sínu fegursta. Við Jóna eru aðeins byrjuð að synda aftur, sem er bara gott. Ég syndi núna 1000 metrana á 20 mín og ætla að reina ná 1500 m á 20 mín

Þangað til næst bæ bæ